ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ ΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ PUSTARES

Ο ΠΕΛΕΚΥΣ ΤΗΣ «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ» ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΑΠ’ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΤΕ,  ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΥΣΑ, ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ..

ΤΙ ΦΕΡΝΕΙ Η «ΒΙΑΙΗ & ΑΓΡΙΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ»

Του Κώστα Βεργόπουλου

Κατά την πρόσφατη επταετία, 2010-2016, η ελληνική οικονομία έχει υποστεί και συνεχίζει να υφίσταται την πιο βίαιη και άγρια εκ των άνω καταστολή, με συνέπεια ότι εισέρχεται στο νέο έτος εξουθενωμένη, χωρίς δίκες της δυνάμεις, αλλά και χωρίς να μπορεί να υπολογίζει σε κάποια σοβαρή ώθηση από το εξωτερικό. Στη διάρκεια αυτής της 7ετίας, τα εισοδήματα των εργαζομένων, μισθωτών και των συνταξιούχων περικόπηκαν κατά 50%, με άμεση συνέπεια ότι η εσωτερική ζήτηση και αγορά συρρικνώθηκαν και αυτές επίσης κατά 50%, όπως άλλωστε το αναγνωρίζει πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

ΕΓΚΛΗΜΑ & ΤΙΜΩΡΙΑ ΞΕΚΙΝΑΝΕ ΠΑΛΙ ΤΟ  ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟCIA’S

Τα πολιτικά ζεϊμπέκικα της μεταπολίτευσης πέρα από την «μαγκιά» που κατρακυλά απ’ τα πατζάκια… αντανακλούν και την αγωνία του συμμορίτη για τη Γενική Ατιμωρησία(Ανευ της οποίας «πάπαλα»!).. Απο τον Κατσιφάρα στη Γεροβασίλη μια κόκκινη γραμμή εκπέμπει Σ.Ο.Σ. προς κατευθύνσεις πολλές…

Σε αυτή την έκθεση σημειώνεται ότι ουδέποτε άλλοτε στην ιστορία σε καιρό ειρήνης πραγματοποιήθηκε τόσο μεγάλη «αναπροσαρμογή» προς τα κάτω στο βιοτικό επίπεδο μιας χώρας και σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ακόμη και οι πιο «σκληρές» αναπροσαρμογές βιοτικού επιπέδου σε υπερχρεωμένες χώρες στο παρελθόν ουδέποτε υπερέβησαν το 7% με 10%. Για την Ελλάδα επιφυλάχθηκε η πιο σκληρή και αντιπαραγωγική μεταχείριση, σε σχέση με τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και της περιφέρειας, όπως οι Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία και Κύπρος.

Το εθνικό εισόδημα της χώρας κατέρρευσε κατά 31%, ενώ παράλληλα κατέρρευσαν επίσης οι τραπεζικές πιστώσεις προς την οικονομία και φυσικά οι νέες επενδύσεις, με αποτέλεσμα την εκτίναξη της ανεργίας στο ύψος του 27% του ενεργού πληθυσμού. Το έργο της αποδόμησης της ελληνικής οικονομίας συνεχίζεται μέχρι σήμερα και ενώ η ίδια η σημερινή κυβέρνηση το έχει καταγγείλει ως υφεσιακό, ταυτόχρονα η ίδια διαβεβαιώνει ότι με την πιστή και υποδειγματική τήρησή του η χώρα βγαίνει στις αγορές και ότι η ανάκαμψη βρίσκεται προ των πυλών.

Ενώ στην Ελλάδα οι μισθοί και συντάξεις συνεχίζουν να περικόπτονται, στην Ισπανία, η συντηρητική κυβέρνηση Ραχόι αύξησε τον ελάχιστο μισθό κατά 8% και τον μέσο μισθό κατά 3%. Στην Πορτογαλία, οι μισθοί αυξήθηκαν κατά 3,2% και στην Ιρλανδία κατά 3,9%. Με αυτό τον τρόπο οι άλλες οικονομίες αναθερμαίνονται, ενώ η ελληνική συνεχίζει την πτωτική πορεία της.

Το δημόσιο έλλειμμα, στην Ελλάδα είναι πλέον -1,8% του ΑΕΠ, ενώ στην Ισπανία -3,1%. Εν τούτοις, η χώρα μας δίδει μάχη για να το περιορίσει ακόμη περισσότερο και να πραγματοποιήσει πλεόνασμα, ενώ στην Ισπανία ο Ραχόι ανήγγειλε ήδη την απόφασή του να το αυξήσει κατά 1 με 1,5 μονάδα. Πέραν τούτου, η ελληνική κυβέρνηση έχει δεσμευθεί στην πραγματοποίηση πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ. Όμως, ακόμη και αν αυτό περιορισθεί σε 2% ή 1,5%, όπως εισηγείται το ΔΝΤ, δεν παύει να είναι πλεόνασμα, δηλαδή περίπου 4,5 δισεκατομμύρια που αφαιρούνται κάθε χρόνο από την οικονομία υπέρ των δανειστών, με αυτονόητη συνέπεια την περαιτέρω ασφυξία και επιτάχυνση της ήδη πτωτικής πορείας της.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ακόμη κι αν η β’ αξιολόγηση αποβεί θετική, ακόμη και αν η χώρα ενταχθεί στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ και στη συνέχεια βγει στις αγορές, τα οφέλη θα είναι στην πράξη πολύ μικρά σε σχέση με την πρωτοφανή αφαίμαξη της τελευταίας 7ετίας και ανεπαρκή για αξιόλογη ανάκαμψη. Είναι πολύ νωρίς να γίνεται λόγος για ανάκαμψη, ενόσω η πτωτική πορεία συνεχίζεται. Θα πρέπει πρώτα αυτή να σταματήσει, να ακολουθήσει η σταθεροποίηση και μετά η ανάκαμψη.

Εάν το 2017 επιτευχθεί ο πρώτος από τους τρεις στόχους, εάν επιτέλους η οικονομία σταθεροποιηθεί, αυτό λίγο δεν θα είναι. Για την ανάκαμψη απαιτούνται πολύ περισσότερες δυνάμεις, που επί του παρόντος παραμένει άγνωστο από πού θα μπορούσαν να προέλθουν, αφού όλοι οι συντελεστές της ελληνικής οικονομίας –ζήτηση, κατανάλωση, αποταμίευση, επενδύσεις, εισοδήματα, δημόσιες δαπάνες– έχουν ήδη προ πολλού αχρηστευθεί.

Οπωσδήποτε, για την ελληνική τραγωδία ευθύνεται η αρπακτικότητα των δανειστών και εταίρων, αλλά και όχι λιγότερο η αβελτηρία των ελληνικών κυβερνήσεων που δεν μπόρεσαν να αναδείξουν ότι η κατεδάφιση της ελληνικής οικονομίας δεν ωφελεί κανέναν, ούτε και τους δανειστές της.

Στην Ελλάδα, θύμα της πιο σκληρής διαχείρισης, η επάνοδος στην ανάκαμψη προϋποθέτει αναπτυξιακό πρόγραμμα, που επί του παρόντος δεν υπάρχει, και την έκτακτη χρηματοδότησή του από ευρωπαϊκές και διεθνείς πηγές, που επί του παρόντος παραμένουν δυσεύρετες.

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΦΑΝΕΡΩΣΕ ΤΟ ΔΟΛΟ ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Θέμης Καζαντζίδης :

Θυμάμαι, πρέπει να ήταν τέλος 2010, αρχές 2011, τις γεμάτες λυρισμό αναρτήσεις που γράφονταν εδώ μέσα, από εκπροσώπους του χώρου που λίγο αργότερα άρχισε να αυτοαποκαλείται «φιλοευρωπαϊκό τόξο», για την ανάγκη να πληρώνουμε με συνέπεια τους φόρους μας, για να σωθεί η πατρίδα. Την εποχή εκείνη είχε αρχίσει να γίνεται συνείδηση το «μαζί τα φάγαμε» μαζί με την πεποίθηση ότι αυτό που μας οιδήγησε στην κρίση ήταν κυρίως η φοροδιαφυγή και η απροθυμία μας να είμαστε γενικά νομοταγείς και όχι οι φαραωνικές δαπάνες του δημοσίου και ο χωρίς όριο εξωτερικός δανεισμός που τις εξυπηρετούσε.

Σε μια τέτοια ανάρτηση είχα σχολιάσει, λέγοντας ότι οι φόροι που καλούμεθα να πληρώσουμε ήταν παράνομοι και έξω από το πνεύμα του συντάγματος, μια και καθορίζονταν αυθαίρετα από τις ανάγκες του δημοσίου το οποίο αρνείται να σταθμίσει τις δαπάνες του σε σχέση με τις πραγματικές δυνατότητες της οικονομίας και της κοινωνίας και τα δεδομένα που δημιούργησε η κρίση. Με άλλα λόγια το δημόσιο λειτουργεί ως η κρίση να μην υπάρχει για το ίδιο και τους εξαρτώμενους από αυτό, αλλά μόνο για τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος πρέπει να προσαρμόζει τις πληρωμές του συνεχώς ελαστικά προς τα πάνω, χωρίς συγκεκριμένο όριο, την στιγμή που τα έξοδα του κράτους παραμένουν χωρίς επαρκή αιτιολογία ανελαστικά, με απαραβίαστα όρια προς τα κάτω.

Για την άποψη αυτή είχα δεχτεί τότε σφοδρή επίθεση από αρκετούς. Ποιος είσαι εσύ που θα αμφισβητήσεις τους νόμους που ορίζουν το ύψος της φορολογίας, έλεγαν. Και τι θα γίνει αν η εφαρμογή του νόμου αφεθεί στην διακριτική ευχέρεια του καθενός; Ας γίνουμε επιτέλους υπεύθυνοι πολίτες, κραύγαζαν.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο «λαός» ανέλαβε την ευθύνη της κρίσης και το πολιτικό σύστημα αθωώθηκε πλήρως και έλαβε νέα εντολή να μας κυβερνήσει και να μας βάλει στο σωστό δρόμο. Η ηθικολογία επικράτησε πλήρως. Όλοι μιλούσαν για τον κακό μας χαρακτήρα και για το ότι πρέπει να αλλάξουμε και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, να πάψουμε να εξαπατούμε το αγαθό κράτος και τους πολιτικούς που προσπαθούν. Εμείς φταίξαμε για όλα και εμείς ήμασταν αυτοί που έπρεπε να διορθωθούμε.

Ότι συμβαίνει σήμερα δεν είναι παρά η φυσική εξέλιξη αυτής της στάσης. Ελαστική επί τα χείρω αντιμετώπιση των ενόχων, που αποδέχθηκαν την ενοχή τους και που χρωστάνε διαχρονικά στο κράτος όσα αυτό την κάθε δεδομένη στιγμή χρειάζεται για τις ανελαστικές του δαπάνες, για τις οποίες ασφαλώς δεν δίνει κανένα λόγο.

Υπό την έννοια αυτή τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει όσο οι κρατικές δομές παραμένουν αναλλοίωτες, όσο η διοίκηση και οι δαπάνες της δεν ελέγχονται, όσο η βουλή παραμένει μια απλή και απολύτως ελεγχόμενη μηχανή παραγωγής νομιμότητας, όσο η αδυναμία της δικαιοσύνης να ελέγξει την εφαρμογή του συντάγματος παραμένει, όσο οι πολίτες δεν ψηφίζουν σχέδια και προγράμματα, αλλά κάθε φορά τίθενται προ εκβιαστικών διλημμάτων καταστροφής, καλούμενοι να ψηφίσουν όχι υπέρ αυτού που θέλουν, αλλά κατά αυτού που φοβούνται, χωρίς βέβαια καμία εγγύηση για το τι ακριβώς θα κάνει ο «σωτήρας» τους.

Η καταστροφή είχε ενόχους με διεύθυνση και ονοματεπώνυμο. Αντί να κάτσουν στο σκαμνί προτιμήθηκε η ηθικολογία, με την αποδοχή μιας αόριστης συλλογικής ευθύνης και μιας εξίσου αόριστης συλλογικής τιμωρίας από την οποία μάλιστα εξαιρέθηκε το ίδιο το κράτος και τα εξαρτήματα του. Και για τον λόγο αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και συνεχίζουμε να βυθιζόμαστε. Η κατηφόρα δεν θα σταματήσει αν δεν ονομαστούν οι ένοχοι και αν δεν πληρώσουν προσωπικά γιαυτό με βάση τους ποινικούς νόμους. Μέχρι τότε θα συνεχίσουν να πληρώνουν οι φορείς της συλλογικής ευθύνης, με βάση τους ρευστούς νόμους της ανούσιας ηθικολογίας. Όποιος και αν είναι στο τιμόνι.

σημ. Εκείνη την εποχή είχε βγεί στα διεθνή ΜΜΕ και στις αγορές ο Γιωργάκης μας να καταγγείλει ως «τεμπέληδες» και «απατεώνες» τους Ελληνες υπό την προσταΣΙΑ της Χίλαρι Κλίντον κλπ του αμερικανοεβραίικου λόμπι… Σημερα αποκαλύπτεται η συμμετοχή της Χίλαρι που τον κάλυπτε (δηλώνοντας σχεδόν καθημερινά, «η  Ελλάδα πάει καλά»), στην μεγάλη ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΜΕΝΗ ΑΠΑΤΗ που ήταν η Αλωση της Ελλάδας.. Οσοι αγγλομαθείς  δείτε την υπέροχη παράσταση στο βίντεο

Share this post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

seventeen + fourteen =