ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ …. ΝΑ ΠΑΤΕ ΑΛΛΟΥ ΝΑ ΤΑ ΦΑΤΕ..

Baroufakis-gkalmpreith

Αυτα τα γκεμπελοϊδή πιστεύουν ό,τι είναι «πονηροι».. Επωφελήθηκαν που δεν έχουμε κράτος και συνηψαν αχρηστο δανεισμό 86 δις και τώρα κοροϊδεύουν για να παραμένουν στην επικαιρότητα.. Βλέπουν τη δημοσιότητα σαν ασπίδα προστασίας..

Τωρα είδαμε πως μοιάζει το τέλος (απο την Καθημερινή)

ΒΛΑΚΕΝΤΙΟΙ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΑΔΕΣ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΝ ΤΟΝ «ΟΧΛΟ» ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΟΜΩΣ ΛΕΝΕ Ο,ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΑ ΩΣ ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.. ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΝΤΙ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΝ «ΝΙΚΗΤΕΣ» ΚΑΙ «ΗΤΤΗΜΕΝΟΥΣ» ΣΕ ΙΣΧΥΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΗΛΙΘΙΟ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΧΟΥΝΤΑΙΩΝ.. ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕ ΤΟΥΣ «ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ». ΜΑΖΙ ΚΑΤΕΣΤΕΙΛΑΝ ΤΗ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ…
ΑΥΤΟΙ, ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΔΟΥΛΟΙ ΑΡΧΙΚΑ, ΕΚΑΝΑΝ ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΠΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΕΝΩ Η ΡΕΜΟΥΛΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΚΟΜΗ «ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΥΣ» ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΥΝΝΕΦΟ ΜΕΧΡΙ ΡΕΥΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ…ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΖΙ ΒΡΕ ΖΩΑ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ «ΕΚΜΟΝΤΕΡΝΙΣΕΙΣ», ΟΤΑΝ ΜΑΣΑΣ ΚΙ ΑΡΠΑΖΕΙΣ ΑΠ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ.. ΜΕ ΤΙ ΜΟΥΤΡΑ ΘΑ ΠΕΙΣ ΣΤΟΝ Δ. ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΣΤΟ ΛΑΟ ΣΟΥ, ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΟΡΓΙΟ..
ΔΙΟΤΙ ΒΕΒΑΙΩΣ «ΕΝΑΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ  ΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ» ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΧΑΘΕΙ ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ..(ΟΧΙ, «ΔΕΝ  ΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ»,  ΕΛΕΓΕ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΡΕΑ)  !!

ΟΥΡΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΕΘΝΙΚΗ

Τούτη εδώ ειναι η δική σας ξεφτίλα, όχι του κόσμου στην ουρά στις τράπεζες της ληστοκρατίας..

 
ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΑΠ’ ΟΤΙ ΥΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝ ΤΟΤΕ, ΤΟ «ΒΡΩΜΙΚΟ 89» ΙΣΧΥΕΙ.. ΜΟΝΗ ΟΔΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, Η ΚΑΘΑΡΣΗ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.. ΠΟΙΟΣ ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΟΝΑΣ ΣΑΣ ΕΠΕΙΣΕ ΠΩΣ ΘΑ ΓΛΥΤΩΣΕΙ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΑ ΥΒΡΗ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΙΚΟΣ ΣΥΡΦΕΤΟΣ ? ΚΑΜΜΙΑ ΧΩΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΕΙ ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΑΤΙΜΩΡΗΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ, ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΑΤΕ ?? ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΩΡΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΞΕΝΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, ΑΦΟΥ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΗ ΔΥΝΑΜΕΝΟΙ.. ΑΛΛΑ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΘΑ ‘ΝΑΙ ΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΣ, ΥΠΟΔΟΥΛΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΟΣ, ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ
Η ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ (ΔΥΣΚΟΛΑ ΒΕΒΑΙΩΣ ΤΩΡΑ) Η ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ… ΟΧΙ Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗΣ ΕΠΙ ΠΑΝΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΜΑΘΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ, ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΤΗΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, ΟΠΩΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ ΠΑΡΟΜΟΙΟΣ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ… ΟΧΙ Η ΚΑΤΑΠΝΙΞΗ ΤΟΥ ΜΕ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ, Ω ΑΦΕΛΕΣΤΑΤΟΙ, ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΙ ΕΥΡΩΚΟΜΠΡΑΔΟΡΕΣ..
 

ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΜΑΛΑΚΕΣ, «ΜΙΚΡΟΙ», ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΣ, ΜΟΙΡΑΙΟΙ, ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΕΣ, ΑΦΑΣΙΚΟΙ, ΚΑΡΑΔΕΞΙΟΙ ΑΠ’ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΕΚΜΑΥΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΗΣ, ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΣΑΣ ΤΩΡΑ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ.. ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΤΑ ΦΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΤΕ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΑΠ’ ΕΞΩ ΟΠΟΥ ΚΑΤΕΦΥΓΑΝ ΟΙ ΝΕΟΙ ΟΙ ΑΞΙΟΤΕΡΟΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ, ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΟΧΙ ΩΣ ΚΡΕΤΙΝΙΚΟ «ΠΕΙΡΑΜΑ», ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑ «ΝΑ ΓΛΥΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΜΑΣ» ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΣΕΙΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙΤΕ «ΟΧΛΟ»,  Ω ΓΕΛΟΙΟΔΕΣΤΑΤΕΣ ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΕΣ ..

 

ΘΟΔΩΡΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ :

Τώρα είδαμε πώς μοιάζει το τέλος

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, πέντε χρόνια πριν, οι πιο απαισιόδοξοι από εμάς περίμεναν από στιγμή σε στιγμή το τέλος. Κάποιο τέλος. Οι πιο απαισιόδοξοι από εμάς ήταν (και είναι) αυτοί που έχουν μια συγκεκριμένη άποψη για το πώς φτάσαμε ως εδώ, και ως εκ τούτου δεν είχαν (και δεν έχουν) καμία εμπιστοσύνη ούτε στο πολιτικό προσωπικό της χώρας, ούτε και στους ψηφοφόρους της. Περίμεναν το τέλος συνέχεια: Το 2010, με την πτώχευση. Το 2011 πάλι. Το 2012. Κάθε μνημόνιο ήταν και ένα υποψήφιο τέλος. Κάθε εκλογική αναμέτρηση ένα τέλος της μεταπολίτευσης. Ήταν όλο μια διαρκής κατάρρευση μιας χώρας, σταδιακή μα ραγδαία, να τη νιώθουμε πάνω στο πετσί μας, μα να μας μοιάζει αργόσυρτη, ατέλειωτη.

Αλλά τίποτε από αυτά δεν ήταν τελεσίδικο τέλος, όλα σκαλοπάτια ήταν σε μια πορεία καθοδική. Διαισθανόμασταν ότι το τέλος ήταν κάπου στο βάθος, κάπου κοντά, αλλά δεν το βλέπαμε. Δεν ξέραμε με τι μοιάζει. Το περιμέναμε συνέχεια.

Και τώρα, ξαφνικά, το βλέπουμε.

Κάπως έτσι θα μοιάζει. Με τράπεζες κλειστές, capital controls, κούρεμα καταθέσεων αναπόφευκτο αν δεν αλλάξει κάτι ραγδαία και άμεσα, με ελλείψεις στα ράφια καταστημάτων και φαρμακείων, με κατάρρευση επιχειρήσεων και επαγγελματιών (αγροτών, κτηνοτρόφων), με καταβαράθρωση του τουρισμού και, εκτός από αυτά, και με άλλα πράγματα, ακόμα πιο τρομακτικά: Με διχασμό στον πληθυσμό, με εθνικολαϊκισμό και πόλωση, με απειλές για το στρατό στους δρόμους, με απειλές κάτα των ΜΜΕ, με ακραία προπαγάνδα, με φόβο και, βεβαίως, με μίσος, με πολύ μίσος και χολή και “ψόφο” από το φανατισμένο όχλο.

Μπορεί τις επόμενες ώρες ή μέρες να υπογραφεί μια συμφωνία και “το τέλος” να μην επέλθει τελικά, αλλά τώρα, για πρώτη φορά, είμαστε τόσο κοντά που το βλέπουμε. Είναι θολό ακόμα, αλλά ευδιάκριτο. Κι αν δεν έρθει μεθαύριο, κι αν κάνουμε δυο βήματα πίσω, τώρα θα ξέρουμε πώς μοιάζει.

Κι αυτές τις ημέρες που φτάσαμε μια ανάσα, τι είδαμε να τελειώνει; Η οικονομία; Όχι μόνο.

Η χώρα μας τελειώνει.

Η ιδέα μιας μοντέρνας, δυτικής, δημοκρατικής Ελλάδας, η ψευδαίσθηση μιας ελεύθερης κοινωνίας με σύγχρονες αξίες, με ανοχή, ευμάρεια, ελευθερία διακίνησης ιδεών και ανθρώπων, ενταγμένη δίπλα στις πιο προηγμένες χώρες του κόσμου, ισάξια μ’ αυτές.

Η ιδέα ότι μπορούμε να υπάρξουμε ενεργά μέλη ενός κόσμου που ολοένα μικραίνει, και μέρος του να μας ανήκει, να είναι δικό μας, να είμαστε οργανικό κομμάτι του, να είμαστε κοινωνοί στο παγκόσμιο πανηγύρι ιδεών και εξελίξεων που επιταχύνεται και πλουτίζει εκθετικά, να συμμετέχουμε, να συνεισφέρουμε.

Η ιδέα αυτή πεθαίνει. Σκοτώνεται κάθε μέρα, εδώ και δέκα μέρες, εδώ και πέντε μήνες, εδώ και πέντε χρόνια, εδώ και δεκαετίες. Η χώρα μας μικραίνει, απομακρύνεται, αποκολλάται από εκείνο τον κόσμο, χάνει τις -τεχνητά μεταμοσχευμένες- αξίες του, τις απορρίπτει, φεύγει.

Πώς το κάναμε αυτό; Γιατί το κάναμε αυτό στους εαυτούς μας;

Με πολλή προσπάθεια και συνέπεια, να πως. Απολύτως συνειδητά.

Γιατί όταν βρεθήκαμε ξαφνικά στην Ευρώπη, άρτι αφιχθέντες από τη χούντα και τη φτώχεια, καθίσαμε αναπαυτικά και περάσαμε σαράντα χρόνια καταναλώνοντας, ψηφίζοντας και διαδηλώνοντας. Πήραμε κάτι που πιθανότατα δεν μας άξιζε, κι αντί να το εκμεταλλευτούμε, να το αξιοποιήσουμε, να μάθουμε, να μεγαλώσουμε μέχρι που να γίνουμε τέτοιοι ώστε να μας αξίζει, το σπαταλήσαμε. Τώρα, κοντά στο τέλος, καθώς μας ξερνάει, το απορρίπτουμε κιόλας.

Και τι γίνεται με εμάς, τους λίγους αφελείς, που πιστέψαμε στο παραμύθι της Ευρώπης, που μεγαλώσαμε νομίζοντας ότι εκεί ανήκουμε; Η πλάνη μας υπήρξε τραγική και πλήρης. Στην πραγματικότητα δεν ανήκαμε ποτέ. Η χώρα μας ήταν κάτι άλλο -ακόμα είμαστε κάτι άλλο. Η συνισταμένη της Ελλάδας δεν προκύπτει από τις δικές μας φωνές, είναι αδύναμες και μικρές, και λίγες. Η πλειοψηφία είναι βροντερή, συνειδητοποιημένη, συμπαγής, νικήτρια. Αυτή είναι η πραγματική Ελλάδα: Στέκεται στο ευρωκοινοβούλιο και τη χειροκροτά μόνο η Λεπέν, ο Φαράτζ κι οι Ναζί. Αυτή είναι: Κοιτάχτε τη πώς χοροπηδά εκστατική στο Σύνταγμα, πανηγυρίζοντας, καθώς ο δικός μας κόσμος καταρρέει.

Δεν είμαστε θύματα, δε μας αξίζει οίκτος. Είμαστε απλά αφελείς, πλανηθέντες βλάκες που σήμερα νομίζουν ότι ένα γκρουπούσκουλο αιωνίων φοιτητών ανδρωμένων στο καράβι για τη Γένοβα προσπαθεί να τους κλέψει τη χώρα. Δεν μας την κλέβουν. Πάντα δικιά τους ήταν. Εμείς απλά ζήσαμε χαζοχαρούμενα εδώ, σε ένα μέρος που δεν είναι αυτό που νομίζαμε ή αυτό που θέλαμε, ανήμποροι να το αλλάξουμε, τραγικά ανίκανοι κι ανεπαρκείς. Πολλοί από εμάς σύντομα θα φύγουν. Κάποιοι έχουν φύγει ήδη. Αλλά λίγοι θα μείνουν και, παρά τις ολοένα και πιο αντίξοες συνθήκες, θα συνεχίσουν να κάνουν το μόνο που μπορούν και ξέρουν: Θα προσπαθούν.

Μέχρι το τέλος.

http://www.kathimerini.gr/823026/opinion/epikairothta/politikh/twra-eidame–pws-moiazei-to-telos

Share this post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

13 + 1 =