«ΑΡΡΩΣΤΙΑ» ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΧΩΡΟΥΝΤΕΣ ΑΠΟ ΕΠΑΜ

Κουβαδάκια (6) με πατημασιές

Τα κουβαδάκια μου και σ’ άλλη παραλία…

Γιατί έφυγα απο το Ε.Πα.Μ…..

«Αν κάποιος ζήσει για πολύν καιρό σ’ ένα σκοτεινό κελί, θα μισήσει το φως του ήλιου.

Μπορεί, ακόμα, το μάτι του να χάσει την ικανότητά του να ανέχεται το φως.

Από το γεγονός αυτό πηγάζει το μίσος του για το φως του ήλιου»

(Βίλχελμ Ράϊχ, Η Δολοφονία του Χριστού)

Με μεγάλη θλίψη αλλά και συσσωρευμένο θυμό για τις ραγδαίες και ριζικές εξελίξεις μέσα στο ΕΠΑΜ μετά το 4ο συνέδριο, αποχώρησα μετά απο 5 περίπου χρόνια από μέλος του «μετώπου» στις 30 Μαρτίου του 2016. Γιατί αυτό που φέρει ακόμα το όνομα Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, ούτε Ενιαίο, ούτε Παλλαϊκό ούτε Μέτωπο κατάφερε ποτέ να γίνει στα πέντε χρόνια από την ιδρυτική του διακήρυξη το 2011. Δεν είναι το δημοκρατικό ενωτικό μέτωπο οριζόντιας οργανωτικής δομής που εμφανίζεται ότι είναι, αλλά ένα μόρφωμα που όλο και περισσότερο παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας πολιτικής αίρεσης/λατρείας (political cult), με έναν «φυσικό ηγέτη» επικεφαλής, πλαισιωμένο από μια «ηγετική φράξια» της απολύτου επιλογής και αποδοχής του.

parelasi GYNAIKA pyrgos

Φεύγοντας από το ΕΠΑΜ, παίρνω μαζί μου τις ελπίδες μου για την απελευθέρωση της πατρίδας με βάση τα προτάγματα και τις αρχές των ιδρυτικών κειμένων του ΕΠΑΜ και αφήνω πίσω τις ελπίδες μου ότι το ΕΠΑΜ θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην πραγματοποίηση αυτού του σκοπού.

Επειδή δε, με πρώτο διδάξαντα τον «φυσικό ηγέτη», τόσο ο ίδιος, όσο και τα μέλη της φράξιας, αλλά και ορισμένοι φανατικοί οπαδοί της αίρεσης, έχουν επιδοθεί μέσω των κοινωνικών μέσων δικτύωσης και του ραδιοφωνικού σταθμού e-roi, σε ένα απίστευτο «κυνήγι μαγισσών», με μια άνευ προηγουμένου ανήθικη εκστρατεία ανελέητου εξευτελισμού και κατασυκοφάντησης όσων αποχωρούν (άλλο ένα χαρακτηριστικό της στάσης των ηγεσιών παρόμοιων αιρέσεων απέναντι στους διαφωνούντες που εγκαταλείπουν τους κόλπους της), νιώθω την ανάγκη να δηλώσω εκ των προτέρων, ότι:

ΟΧΙ!

ΔΕΝ κουράστηκα και δεν παραιτούμαι από τον αγώνα

ΔΕΝ ήμουν «περιφερόμενος γαμπρός» (ή μάλλον νύφη) στο Εθνικό Συντονιστικό Συμβούλιό όπου εκλέχθηκα δυο χρονιές (όταν ακόμα αυτό υπήρχε)

ΔΕΝ είχα ποτέ ζητήσει ή επιβουλευτεί καρέκλες που δεν μου έδωσαν

ΔΕΝ υποκινούμαι από τον κ. Πατέλη ή όποιον άλλον μπαμπούλα-Πατέλη εφεύρουν

ΔΕΝ σκοπεύω να υπονομεύσω το ΕΠΑΜ, παρά μόνο αν γίνει επικίνδυνο για την πατρίδα μου

ΔΕΝ βρίσκομαι σε αναζήτηση «άλλης πολιτικής καριέρας» που ούτε στο ΕΠΑΜ δεν αναζήτησα

ΔΕΝ έχω κάνει συμφωνίες με άλλα κόμματα ή οργανώσεις

ΔΕΝ έχω χρηματιστεί από κανέναν για να αποχωρήσω

ΔΕΝ έχω σκοπό να ιδρύσω άλλο κόμμα

ΔΕΝ είμαι θρασύδειλη που το παίζει ήρωας

ΔΕΝ είμαι πεμποφαλαγγίτισσα,

ΔΕΝ είμαι ταγματαλήτισσα

ΔΕΝ είμαι εγκάθετη πράκτορας

ΔΕΝ είμαι «συνταγματική»

ΔΕΝ είμαι ρίψασπις

ΔΕΝ είμαι σπυρί του φασισμού

ΔΕΝ είμαι ελέφαντας

Δηλώνω επίσης ότι επιφυλάσσομαι παντός νομίμου δικαιώματός μου σε περίπτωση που λεχθούν ή έστω υπονοηθούν, τέτοιες ή παρόμοιες «ρετσινιές» εναντίον μου.

Εντάχθηκα στο ΕΠΑΜ από την ίδρυσή του γιατί πίστευα και πιστεύω ακόμα ότι, για μια πατρίδα ανεξάρτητη, δημοκρατική και λεύτερη απ’ τους ντόπιους και ξένους οικονομικούς κατακτητές της, πρέπει να αγωνιστούμε ενωμένοι, αφήνοντας στην άκρη την κομματική ή πολιτική μας ταυτότητα. Φεύγω από το ΕΠΑΜ γιατί πιστεύω επίσης, ότι  δεν μπορείς ποτέ να αγωνίζεσαι για ηθικές αξίες και ιδανικά που αφορούν στο κοινωνικό σύνολο και να μην είσαι σε θέση να τα εφαρμόσεις πρώτα και καλύτερα μέσα στον ίδιο σου το σπίτι.

Οι λόγοι της αποχώρησής μου δεν διαφέρουν από τους λόγους που έχουν αναγκάσει πολλούς άλλους συναγωνιστές και φίλους μου να αποχωρήσουν μετά το 4ο συνέδριο από το ΕΠΑΜ. Ανθρώπους που εκτιμώ για την αγωνιστικότητα, το ήθος, την ορθή τους κρίση και, κυρίως, για την ευαισθησία και ανθρωπιά τους,  όπως ο Αλέξης Ξιφαράς, ο Ιορδάνης Σινιόσογλου, ο Θανάσης Λασκαράτος, η Ντίνα Κοέδρου, ο Γιάννης Μαγγανάς, η Χρύσα Βαρθολομαίου, ο Ηλίας Αλεξανδρής, η Ιουλία Κριτσωτάκη, ο Νίκος Μέντζας, ο Κώστας Βενιός, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, η Μαίρη Κεραμιώτη, Ο Μανώλης Κλαμπατσέας, ο Στράτος Αρχοντουλάκης, η Αργυρή Μπερβανάκη, ο Σταύρος Κατσούλης, και πολλοί άλλοι.

Όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, έχουν αναλύσει τους λόγους αυτούς τόσο σε βάθος χρόνου, από την ίδρυση του ΕΠΑΜ μέχρι σήμερα, όσο και επί της ουσίας. Έχουν επισημάνει το αυξανόμενο έλλειμμα Δημοκρατίας και τις αυταρχικές, υβριστικές έως και τρομοκρατικές συμπεριφορές που πήραν την μορφή χιονοστιβάδας μετά το 4ο συνέδριο. Ένα συνέδριο που με τις αποφάσεις του, οι οποίες εκμαιεύτηκαν εκβιαστικά από το σώμα, έδωσε το άλλοθι στο ολιγομελές και μοναδικό πια κεντρικό όργανο της Π.Γ., το οποίο εκλέχθηκε σχεδόν ολόκληρο σύμφωνα με τις προσωπικές προτιμήσεις του «φυσικού ηγέτη», να αρχίσει αμέσως μετά να βομβαρδίζει τους πυρήνες και τα μέλη με απανωτές, στρατιωτικού τύπου οργανωτικές ντιρεκτίβες, να απειλεί με «τιμωρίες» τους «ασυμμόρφωτους», να θεσπίζει βραβεύσεις για τους «επιμελείς» και να συμβουλεύει τους αντάρτες που δεν ευθυγραμμίζονται με το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» με την αμίμητη φράση: «αν δεν σας αρέσει, τα κουβαδάκια σας και σ’ άλλη παραλία».

Ευχαριστώ για την συμβουλή! Τώρα που η «ηγεσία» είχε την καλοσύνη να ανοίξει τα παράθυρα του ΕΠΑΜ να φύγει η «μούχλα», όπως ελέχθη από τον «φυσικό ηγέτη», παίρνω κι εγώ τα κουβαδάκια μου και φεύγω (για ποια παραλία, δεν σας λέω, το αφήνω στην φαντασία μερικών-μερικών που οργιάζει). Τιμή μου να συγκαταλεγώ και εγώ στην «μούχλα» που φεύγει, μια και ακόμα και η «μούχλα» είναι ένα χρήσιμο προϊόν της φύσης αφού από αυτήν έφτιαξε ο Φλέμινγκ την πενικιλίνη, το πρώτο αντιβιοτικό!

Για να προλάβω το κλασικό ερώτημα που θέτουν αρκετοί συναγωνιστές και συναγωνίστριες στους αποχωρούντες, γιατί δεν μένω μέχρι το συνέδριο, όπου θα μπορούσαμε ενδεχομένως να ανατρέψουμε τις αποφάσεις του 4ου και να επαναφέρουμε «την Δημοκρατία στην Πράξη» (που παρεμπιπτόντως ήταν και το σύνθημα του 3ου συνεδρίου) απαντώ ότι:

Κατά την δική μου εκτίμηση, η σταδιακή μετάλλαξη του ΕΠΑΜ από μετωπικό κίνημα/κόμμα, σ’ αυτό το περίεργο είδος πολιτικής αίρεσης/λατρείας (ή μήπως ήταν εν δυνάμει έτσι από την αρχή;;;;)  με τον συγκεκριμένο  «φυσικό ηγέτη» επικεφαλής, δυστυχώς είναι μη αναστρέψιμη. Επανειλημμένα έχουν σημειωθεί συμπεριφορές οι οποίες αντιστοιχούν στον επιστημονικό ορισμό των συμπτωμάτων ενός ναρκισσιστικού και αντικοινωνικού (sociopath) χαρακτήρα, με συχνές βίαιες έως παρανοϊκές λεκτικές εκρήξεις θυμού (βλ. «Σύνδρομο της ύβρεως»: επίκτητη ψυχιατρική διαταραχή της συμπεριφοράς ορισμένων πολιτικών ηγετών).

Επειδή δε, ο συγκεκριμένος «φυσικός ηγέτης», είναι άτομο εξαιρετικά ιδιοφυές και χαρισματικό, αρκετά μέλη τον εξιδανικεύουν και, μέσα στην λατρεία τους προς αυτόν που ευαγγελίζεται να κάνει πραγματικότητα το όραμά τους για δικαιοσύνη, δημοκρατία και ελευθερία της πατρίδας, όχι μόνο ανέχονται αυτές τις συμπεριφορές, όχι μόνο προσπαθούν να τις δικαιολογήσουν, αλλά φθάνουν στο σημείο να τις υιοθετούν άκριτα. Στο πλαίσιο αυτό η κατάσταση γίνεται εξ ορισμού επικίνδυνη, γιατί σε μια αίρεση/λατρεία (είτε θρησκευτική είτε πολιτική) με έναν χαρισματικό ηγέτη, τα μέλη εύκολα γίνονται αντικείμενο χειραγώγησης. Συγκεκριμένα, τα μέλη, χωρίς να το συνειδητοποιούν, μετατρέπονται σταδιακά από ελεύθερα σκεπτόμενα άτομα σε ιδρυματοποιημένους οπαδούς, από τους οποίους άλλοι ενστερνίζονται με «θρησκευτική ευλάβεια» οτιδήποτε προτάσσει η ηγεσία και άλλοι λειτουργούν ως «βασιλικότεροι του βασιλέως».

Η αίρεση/λατρεία ΕΠΑΜ απέχει βέβαια παρασάγγας από τα ιδρυτικά κείμενα του μετωπικού κινήματος ΕΠΑΜ. Το καταστατικό του έχει καταντήσει κουρελόχαρτο, όπως ακριβώς και το σύνταγμα της χώρας μας. Ο ενωτικός χαρακτήρας που έπρεπε να το χαρακτηρίζει ως «μέτωπο» έχει περάσει στην ιστορία από τις συνεχείς διχαστικές δηλώσεις του «φυσικού του ηγέτη» και το μόρφωμα αυτό φαίνεται να κινείται τώρα ακραία δεξιόστροφα προτάσσοντας συνθήματα του τύπου «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» που ανοίγουν το δρόμο, για να μην πω ενθαρρύνουν, εκείνα τα φασιστικά και ρατσιστικά στοιχεία που έχουν διεισδύσει στους κόλπους του, να αναδυθούν στον αφρό. Οι στόχοι του έχουν συρρικνωθεί και επικεντρωθεί στην δια της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης «σωτηρία» (Θεός φυλάξοι) της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού.

Φεύγοντας από το ΕΠΑΜ, παίρνω μαζί μου τις ελπίδες μου για την απελευθέρωση της πατρίδας με βάση τα προτάγματα και τις αρχές των ιδρυτικών κειμένων του ΕΠΑΜ και αφήνω πίσω τις ελπίδες μου ότι το ΕΠΑΜ θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο στην πραγματοποίηση αυτού του σκοπού.

Παίρνω ακόμα μαζί μου τις πλούσιες εμπειρίες και πολιτικές γνώσεις που αποκόμισα αυτά τα πέντε χρόνια, καθώς και τις πολύτιμες ανθρώπινες σχέσεις που ανέπτυξα με πολλούς συναγωνιστές και συναγωνίστριες και αφήνω πίσω μου τις αντιδημοκρατικές διαδικασίες, τα αρχηγιλίκια, τα παρασκηνιακά μαγειρέματα, τους εκβιασμούς των αποφάσεων των συνεδρίων, τα περί «κοινοβουλευτικού κρετινισμού”, την χλεύη και την γελοιοποίηση αυτών που αποχωρούν, τον συκοφαντικό, διχαστικό και προβοκατόρικο λόγο, τις άδικες και ανήθικες κατηγορίες, τις υβριστικές επιθέσεις, τις ρατσιστικές υστερικές κορώνες των φανατικών οπαδών και πολλά άλλα πραγματικά «σπυριά του φασισμού».

«διότι δεν συνεμορφώθην, προς τα υποδείξεις»….

Μάρα Λεβίδη

https://mlouiza.wordpress.com/

σημ. Στην αρχή της κατοχής ΔΝΤ της χώρας, παρακαλάγαμε τα παιδιά των κομμάτων να καθαιρέσουν «με τα χαστούκια» τις ηγεσίες και να βουτήξουν στις επαναστατικες διεργασίες με αμεσοδημοκρατικες διαδικασίες.. Πριν επικρατήσει η απογοήτευση δηλαδή.. 

Ισως να μας έχουν απονεκρώσει ως άτομα καυτηριάζοντας τη βούληση, όχι μόνο την πολιτική βούληση, αλλά κάθε είδους..

[Total: 0    Average: 0/5]