ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΑΣ ΜΑΣ ΦΩΤΙΣΕΙ..

kolokotrwnhs

«Εφιππος (προ)χώρει γενναίε αρχηγέ ανά τους αιώνας διδάσκων τους λαούς πως οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι»

 

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ: «ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ» !

Δαμασκηνός Ηγούμενος προς Ιμπραήμ-Πασά:

«Ελάβομεν το γράμμα σου και είδαμεν τα όσα γρά­φεις, ηξεύρομεν πώς είσαι εις τον κάμπον των Καλαβρύτων πολλάς ημέρας και ότι έχεις όλα τα μέσα του πολέμου, ημείς δια να προσκυνήσωμεν είναι αδύνατον, διότι ήμεθα ορκωμένοι εις την πίστιν μας ή να ελευθερωθώμεν, ή να αποθάνωμεν πολεμούντες, και κατά το αϊνί μας (πίστη μας) δέν γίνεται να χαλάση ο Ιερός όρκος της πατρίδος μας. Σε συμβουλεύομεν όμως να υπάγης να πολεμήσης άλλα μέρη, διότι αν έλθης εδώ να μας πολεμήσης και μας νικήσης δέν είναι μεγάλον κακόν, διότι θα νικήσης παπάδες, αν όμως νικηθής, το όποιον ελπίζομεν άφευκτα με την δύνσμιν του Θεού, διότι έχομεν και θέσιν δυνατήν και θα είνε εντροπή σου, και τότες οι Έλληνες θα εγκαρδιωθούν και θα σε κυνηγούν πανταχού. Ταύτα σε συμβουλεύομεν και ημείς και κάμε ως γνωστικός το συμφέρον σου, έχομεν και γράμματα από την βουλήν και ερχιστράτηγον Θ. Κολοκοτρώνην, ότι εις πάσαν περίστασιν πολλήν βοήθειαν θα μας στείλουν, παλληκάρια και τροφάς, και ότι ή θα ελευθερωθώμεν τάχιστα ή θα αποθάνωμεν κατά τον Ιερόν όρκον τής πατρίδος μας. Δαμασκηνός ο Ηγούμενος και συν οι εμοί παπάδες και καλόγηροι».

Τη 21 Ιουνίου 1827 Μεγασπήλαιον.

 

Athanasios Diakos

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ Αυτός πρωτοκινήθη μ’ ολίγους ανθρώπους κι α­πάντησε την πρώτην oρμήν των Τούρκων αυτός κι o αγείμνηστος Δεσπό­της του Σαλώνου. Αυτοίνοι κι ο αδελφός του Διάκου κι ο Μπατόγιαννης κι ο Καλύβας κι o αδελφός του Δεσπότη κι άλλοι αξιωματικοί με τους ολίγους τους στρατιώτες, έλιωσαν απάνω εις τό γιοφύρι της Αλαμάνας, πολεμώντας με τόσο πλή­θος Τούρκων. Κι ο περίφημος γενναίος Διάκος αφού τέ­λειωσε τόν τζεμπιχανέ [=τά πολεμοφόδια), καταπληγωμένον και μισοσκοτωμένον τόν έλαβαν ζωντανόν οί Τούρκοι και τον παλούκωσαν. Στην θέσιν, που επέθανες εσύ, Λεωνίδα, με τους τρακόσους σου, πέθαναν κι αυτοίνοι δια την θρησκείαν και τήν Πατρίδα. ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΠΟΣΤ

 

 Ή να ξεσκλαβωθούμε, ή όλοι να πεθάνομε…

ΣΤ’ ΑΡΜΑΤΑ, ΑΔΕΡΦΙΑ!… Ήγαπημένοι μου… Ήτανε φαίνεται από το Θεό γραμμένο ν’ αδράξωμε τ’ άρματα μία ήμερα και να χυθούμε καταπάνου στους τυράννους μας, που τόσα χρόνια ανελεήμονα μας τυραγνεύουν. Τι τη θέλομε, βρέ αδέρφια, αυτή την πολυπικραμένη ζωή, να ζούμε απο-κάτω ατή σκλαβιά και το σπαθί των Τούρκων να ακονιέται στα κεφάλια μας; Δεν τηράτε που τίποτα δε μας απόμεινε; Αι εκκλησίες μας γενήκανε τζαμιά και αχούρια των Τούρκων κανένας δε μπορεί να πη, πώς τάχα έχει τίποτε εδικό του, γιατί το ταχιά βρίσκεται φτωχός, σα διακονιάρης στη στράτα. Οι φαμελιές μας και τα παιδιά μας, είναι ατά χέρια και στη διάκριση των Τούρκων. Τίποτε, αδέρφια δε μας έμεινε. Δεν είναι πρέποντας να σταυρώσωμε τά χέρια και να τηράμε τον ουρανό· ο Θεός μάς έδωσε χέρια, γνώση και νου ας ρωτήσομε την καρδιά μας και ό,τι μας απαντυχαίνει, ας το βάλωμε γλήγορα σε πράξη, και ας είμεθα, αδέρφια, βέβαιοι, πως ο Χριστός μας, ο πολυαγαπημένος, θα βάλη το χέρι απάνου μας. Ό,τι θα κάμωμε, πρέποντας είναι να το κάμωμε μιά ώρα αρχίτερα, γιατί ύστερα θα χτυπάμε τα κεφάλια μας. Τώρα ή Τουρκία είναι μπερδεμένη σε πόλεμους, και δεν έχει ασκέρια να στείλη καταπάνου μας. Ας ωφεληθούμε από την περίσταση, όπου ο θεός: ακούοντας τα δίκαια παράπονα μας, μας έστειλε για ελόγου μας· μία ώρα,πρέποντας είναι να ξεσπάσει αυτό το μαράζι, όπου μας τρώγει την καρδιά. Στα άρματα, αδέρφια! Η να ξεσκλαβωθούμε ή όλοι να πεθάνομε, και βέβαια, καλλίτερο θάνατο δε μπορεί να προτιμήση κάθε Χριστιανός και Έλληνας. Οδυσσεύς Ανδρούτσος

 

ODYSEAS ANDROUTSOS

»Ο προδότης Φίλης ως υπουργός Απαιδείας ξαναγράφει την Ιστορία μιλώντας στους μαθητές για «καινούργιο έθνος» που δημιουργήθηκε από την Επανάσταση, δίνοντας την εντύπωση ότι δεν υπάρχει συνέχεια του ελληνικού έθνους που τραγουδάει και μιλά την ίδια γλώσσα από αρχαιοτάτων χρόνων έως σήμερα…» Αυτό δεν θα το ξεχάσουμε και γι αυτό δε θα περάσει..

 

 

Οι ταγοί ιστορικοί του Ρωμαίικου κατεστημένου έχυσαν άφθονο δηλητήριο με τις πένες τους εναντίον του Οδυσσέα μετά τον θάνατό του. Πολλοί καπεταναίοι εκδιώχθηκαν απ’ τους κοτζαμπάσηδες, αφορίστηκαν ή προδόθηκαν απ’ τους παπάδες και φυλακίστηκαν. Όμως τέτοιον συνεχόμενο και ανηλεή αφανιστικό διωγμό δεν τον υπέστη κανείς άλλος παρά μόνον ο Ανδρούτσος. Ο λόγος είναι ότι ο Οδυσσέας υπήρξε ένα πολύ σπουδαίο και ελεύθερο μυαλό που μπόρεσε να δει μέσα από το μάτι της βελόνας για τα μελλούμενα που θ’ ακολουθούσαν. Αντιλήφθηκε, αντιστάθηκε και πολέμησε το κράτος φιάσκο της Ρωμιοσύνης που στηνόταν εις βάρος πάλι του ταλαίπωρου λαού. Ήταν πραγματικά ένα ελεύθερο πνεύμα πολύ μπροστά απ’ την εποχή του, ένας μεγάλος ήρωας πολεμιστής και κατ’ εξοχήν λαϊκός επαναστάτης, πολύ μορφωμένος, διαχρονικό πρότυπο για κάθε ελεύθερο και σκεπτόμενο άνθρωπο.

Σ’ ένα απόσπασμα μιας επιστολής του Οδυσσέα που έστειλε στον Βρεταννό συνταγματάρχη Στάνχωπ φαίνεται η ακραία απελπισία του αλλά και η ωμή αλήθεια γι’ αυτό που έμελλε να συντελεστεί: «…Σας λέγω δε, ότι προς ασφάλειαν της ζωής μας ως τελευταίον καταφύγιον δεν έχομεν άλλο μέσον παρά να προσπέσωμεν εις το έλεος των Τούρκων, τόσον ημείς όσο και ο ατυχέστατος λαός της Ελλάδος, όστις φεύγων απ’ τον έναν ζυγόν και βλέπων ότι θα πέσει εις χειρότερον, προτιμά τον πρώτον από τον δεύτερον». Διαβλέπει δηλαδή ότι το Ρωμαίικο κράτος δυνάστης, που φτιαχνόταν ήταν χειρότερο του Τουρκικού! Παρόμοια διαπίστωση με αυτή του άλλου μεγάλου Έλληνος του Αδαμαντίου Κοραή: «Ω! ταλαίπωρη Ελλάς δεν ανέστης εκ του τάφου, απλώς ήλλαξες τάφον, απ’ τον Τουρκικόν εις τον Χριστιανικόν».

EMM PAPAS

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΑΡΧΟΝΤΑΣ : Ο Σερραίος Ήρωας της Επανάστασης του 1821 Εμμανουήλ Παπάς

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ – Αγγελος Σικελιανός

MAKRYGIANNHS

 

Χαρά σε κειόν που πρωτοσήκωσε απ’ τις  σκόνες σκεπασμένο, το δίστομο σπαθί του λόγου σου στον ήλιο, Μακρυγιάννη,

Κι απάνω και στις δυο πλευρές γραφή

Απ’ τη μια, τα λόγια αυτά σου χαραγμένα, στρατηγέ μας:

«Τη λευτεριά μας τούτη δεν την ήβραμε στο δρόμο,
και δε θα μπούμε εύκολα στου αυγού το τσόφλι,
γιατί δεν είμαστε κλωσόπουλα, σ’ αυτό να ξαναμπούμε πίσω
μα εγίναμε πουλιά και τώρα πια στο τσόφλι μέσα δε χωρούμε».

Κι απ’ τη δεύτερη πλευρά, γραφή άλλη χαραγμένη:
«Απάνω στην αλήθεια μου ακόμα και τον θάνατο τον δέχομαι
τις τόσες φορές τον θάνατο εζύγωσα, αδερφοί μου και δε με πήρε,
που για τούτο, το θάνατο καταφρονώ,
κι απάνω στην αλήθεια μου πεθαίνω».

Χαρά σε κειόν που πρωτοσήκωσε απ’ το χώμα αυτήν τη σπάθα
και τέτοια διάβασε απάνω της βαγγέλια…

KARAISKAKHS XEPOYLHSATE..

Share this post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

fourteen − 10 =